Που θα μας Βρείτε

maps

ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ
ΚΕΝΤΡΟ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ

ΚΟΡΔΕΛΙΟΥ 12
ΒΥΡΩΝΑΣ - ΑΘΗΝΑ
Τηλέφωνο: 210 76.57.214
Φάξ: 210 76.51.528
email: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

 

 

Πηγή: Ενημέρωση Palso
γράφει η Αποστολία Ντέκοβα (Κλινική ψυχολόγος)

Το άγχος στην παιδική ηλικία

Η παιδική ηλικία θεωρείται κατεξοχήν η ηλικία της ανεμελιάς, της ξεγνοιασιάς απαλλαγμένη από προβλήματα και άγχος. Παρόλα αυτά, το άγχος είναι γνώριμο συναίσθημα στα νήπια και στα παιδιά. Τ άγχος αποτελεί φυσιολογικό στοιχείο της αναπτυξιακής πορείας του παιδιού και το βοηθά να αυτονομηθεί και να ανεξαρτητοποιηθεί από τους γονείς του. Επίσης, κατά τη διάρκεια της παιδικης ηλικίας συμβαίνουν πολυάριθμες αλλαγές σε γνωστικό, συναισθηματικό και κοινωνικό επίπεδο. Οι αλλαγές αυτές συχνά μπορεί να κατακλύσουν το παιδί με συναισθήματα άγχους.
Το άγχος στην παιδική ηλικία ποικίλλει ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Στην βρεφική ηλικία το βρέφος μπορεί να εκφράσει συναισθήματα δυσφορίας και άγχους όταν αισθανθεί ότι η φροντίδα που του παρέχεται είναι ανεπαρκής (π.χ. όταν η μητέρα είναι αποσυρμένη και δε παρέχει συναισθηματική και σωματική ασφάλεια στο βρέφος). Το βρέφος σε παρόμοιες περιπτώσεις θα παρουσιάσει έντονο κλάμα, προβλήματα στη λήψη τροφής, στον ύπνο, μεταπτώσεις στη διάθεση, σωματικά συμπτώματα όπως εμετό, εξανθήματα, πόνους στο στομάχι κ.α.
Στα παιδιά της προσχολικής ηλικίας (περίπου 2 χρόνων) φυσιολογικό φαινόμενο είναι να αισθάνονται άγχος όταν θα χρειαστεί να απομακρυνθούν από το σπίτι τους ή να αποχωριστούν αγαπημένα τους πρόσωπα. Όταν όμως αυτό το άγχος παρατείνεται, είναι δυσανάλογο με την ηλικία του παιδιού (πέρα από την ηλικία των 5 ετών) και πλήττει την κοινωνική του λειτουργικότητα, τότε αποτελεί ένδειξη διαταραχής του άγχους αποχωρισμού. Τα συμπτώματα τα οποία μπορεί να εμφανίσει ένα παιδί είναι τα εξής:
-Επαναλαμβανόμενη ανησυχία όταν πρόκειται να αποχωριστεί τους γονείς του.
-Φόβος ότι κάτι άσχημο θα συμβεί στους γονείς του (είτε ότι μπορούν να πεθάνουν είτε ότι μπορεί να αρρωστήσουν) είτε σε εκείνο.
-Αρνηση να πάει σε παιδικό σταθμό είτε στο σχολείο είτε οπουδήποτε αλλού χωρίς τους γονείς του ή άλλο πρόσωπο το οποίο το φροντίζει .
-Άρνηση να μείνει μόνο του.
-Επαναλαμβανόμενοι εφιάλτες με θέμα τον αποχωρισμό.
-Σωματικές ενοχλήσεις όπως πονοκέφαλοι, κοιλιακά άλγη, ταχυπαλμίες, εμετούς κ.α.
-Παλινδρόμηση σε κάποιο τομέα που ήδη το παιδί έχει κατακτήσει π.χ.ενούρηση, εγκόπριση,άρνηση να φάει ή να κοινηθεί μόνο του.
Αυτά τα συμπτώματα υπονομεύουν την αυτονομία του παιδιού, οδηγώντας σε σημαντικό ατομικό ή οικογενειακό στρές. Τα παιδιά νιώθουν ταπεινωμένα και φοβισμένα, με αποτέλεσμα να έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση. Επίσης δυσκολεύονται να δημιουργήσουν σχέσεις με άλλους, καθώς και να προσαρμοστούν σε νέες καταστάσεις που ορθώνονται μπροστά τους.
Το άγχος του αποχωρισμού συνήθως εμφανίζεται όταν το παιδί νιώθει ευάλωτο μέσα στις οικογενειακές σχέσεις. Η οικογένεια ενός παιδιού που εμφανίζει άγχος αποχωρισμού συνήθως έχει τον εξής τύπο: Η μητέρα είναι αγχωτική, φοβική και υπερπροστατευτική απέναντι στο παιδί της. Συνήθως δεν έχει καλές σχέσεις με το σύζυγό της με αποτέλεσμα να προσκολλάται στο παιδί της, το οποίο καλύπτει το αίσθημα του κενού που η ίδια βιώνει. Ανησυχεί μήπως δεν τα καταφέρει εκείνο,όμως ουσιαστικά προβάλλει το δικό της το φόβο. Το παιδί αντιλαμβάνεται το αίτημα της μητέρας και απαντά αυνείδητα στο αίτημά της. Ο πατέρας από την άλλη πλευρά είναι ανασφαλής, αδύναμος και φυσικά ή συναισθηματικά απών. Επίσης άλλες περιστάσεις οι οποίες ευνοούν την εμφάνιση του άγχους αποχωρισμού μπορεί να είναι οι εξής:επικείμενο διαζύγιο ανάμεσα στους γονείς, ασθένεια σε κάποιο μέλος της οικογένειας, η γέννηση ενός άλλου παιδιού, φυσική ή συναισθηματική απουσία κάποιου από τους δύο γονείς κ.α.
Καθώς το παιδί εισέρχεται στην σχολική ηλικία αγωνιά για την εικόνα εαυτού που προβάλλει στους άλλους. Υπάρχουν όμως παιδιά τα οποία ανησυχούν σε υπερβολικό βαθμό μήπως ο εαυτός τους είναι ανεπαρκής σε σχέση με τους άλλους. Αυτά τα παιδιά είναι συνήθως ντροπαλά, εσωστρεφή, μοναχικά, δειλά, ήσυχα και αποφεύγουν τις κοινωνικές εκδηλώσεις από φόβο μήπως γελοιοποιηθούν μπροστά στους άλλους. Τέτοιου είδους παιδιά πάσχουν από το ονομαζόμενο <<κοινωνικό άγχος>>. Τα παιδιά αυτά αποφεύγουν καταστάσεις που τους προκαλούν άγχος είτε τις υπομένουν με έντονο άγχος. Τα παιδιά με κοινωνικό άγχος αντιμετωπίζουν διαφόρων ειδών δυσκολίες στο σχολείο,όπως αρνούνται είτε είανι απρόθυμα να συμμετάσχουν σε ομαδικές ή σχολικές δραστηριότητες (να διαβάσουν φωναχτά, να πάρουν τον λόγο στην τάξη τους, να ζητήσουν βοήθεια από το δάσκαλο κ.α.). Λόγω της έντονης συστολής που τα διακατέχει συχνά αρνούνται να επιδείξουν τις πραγματικές τους ικανότητες,από φόβο και άγχος μήπως γελοιοποιηθούν, μήπως κριθούν αρνητικά και απορριφθούν από τους άλλους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η σχολική τους επίδοση να μην είναι υψηλή και ο σχολικός και ο κοινωνικός περίγυρος να έχει λανθασμένη εικόνα για το παιδί. Επίσης το κοινωνικό άγχος μπορεί να οδηγήσει στη σχολική άρνηση, άρα και στον πρόωρο τερματισμό της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Η αποτυχία αυτή μπορεί να εμφανιστεί αργότερα και σε άλλους τομείς της ζωής του (επαγγελματικό,κοινωνικό και ερωτικό τομέα).Δυσκολεύονται στην κοινωνική συναναστροφή με τα άλλα παιδιά και συνήθως είτε είναι απομονωμένα από τα υπόλοιπα παιδιά είτε διαθέτουν ελάχιστους φίλους. Τέλος,μπορεί να εμφανίσουν σωματικά συμπτώματα όταν εκθέτουν σε κοινωνικές καταστάσεις αγχογόνες για εκείνα όπως:εφίδρωση, ζάλη, κοκκίνισμα του προσώπου, ταχυπαλμία, ναυτία κ.α. Μία άλλη κατηγορία άγχους που πλήττει τα παιδιά και είναι παρόμοια με των ενηλίκων είναι η <<γενικευμένη αγχώδης διαταραχή>>. Το άγχος του παιδιού είναι υπερβολικό, ανεξέλεγκτο και συχνά παράλογο. Το παιδί είναι αυστηρός κριτής του εαυτού του σε περίπτωση που διαπράξει κάποιο λάθος, ανησυχεί για καταστάσεις που αφορούν το παρελθόν και το μέλλον του,για τις επιδόσεις του στο σχολείο,στα αθλήματα,για τις σχέσεις του με άλλα παιδιά κ.α. Λόγω του άγχους που βιώνει σε καθημερινή βάση μπορεί να γίνει ευερέθιστο και να παρουσιάσει σωματικές ενοχλήσεις όπως: πονοκεφάλους, στομαχόπονους, ζαλάδες, κόπωση, ναυτία, νυχτερινή ενούρηση,διαταραχές ύπνου κ.α. Η συμβολή των γονιών στην πρόληψη και την αντιμετώπιση του άγχους στην παιδική ηλικία είναι καταλυτική. Οι γονείς θα χρειαστεί να εξασφαλίσουν ένα οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο το παιδί να αισθάνεται αγάπη, αποδοχή, ασφάλεια και στοργή. Σε περίπτωση όμως που το άγχος του παιδιού εμμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα και επηρεάζει τη λειτουργικότητά του οι γονείς θα χρειαστεί να απευθυνθούν σε κάποιο ειδικό ψυχικής υγείας.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ
-Ενθάρρυνση για συμμετοχή του παιδιού σε διάφορες κοινωνικές,αθλητικές και καλλιτεχνικές δρατηριότητες.
-Προτροπή του παιδιού για ανάληψη πρωτοβουλιών.
-Ενεργητική ακρόαση στα προβλήματα παιδιού.
-Αποφυγή αρνητικής κριτικής για τα συναισθήματα του παιδιού.
-Ενίσχυση της αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης του παιδιού.
-Έλεγχος αγχώδους αντίδρασης των γονιών μπροστά στο παιδί.

Πηγή: Ενημέρωση Palso
γράφει η Αποστολία Ντέκοβα (Κλινική Ψυχολόγος)

Γιατί τα παιδιά λένε ψέματα

Τα παιδιά ζούν σε ένα συναρπαστικό και παραμυθένιο κόσμο, στον οποίο η φαντασία διαδραματίζει πρωταρχικό ρόλο. Η φαντασία και η πραγματικότητα, η αλήθεια και το ψέμα συγχέονται. Το ψέμα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της φυσιολογικής ανάπτυξης του παιδιού. Αποτελεί ένα ασυνείδητο μέσο ανεξαρτησίας του παιδιού από τους γονείς του, προκειμένου να απομακρυνθεί από τον έλεγχό τους. Στην προσχολική ηλικία το ψέμα συνήθως δεν έχει πρόθεση εξαπάτησης, αλλά έγκειται στη δυσκολία του παιδιού να διαχωρίσει το πραγματικό από το φανταστικό. Σε αυτή την ηλικία το παιδί μπορεί να καταφεύγει στο ψέμα στην προσπάθειά του να παρουσιάσει μία κατάσταση όπως εκείνο θα την επιθυμούσε ή για να αποκρύψει κάποια πραγματική ή φανταστική ατέλεια που μπορεί να αισθάνεται εκείνο ότι έχει. Το παιδί δεν έχει αναπτύξει σε μέγιστο βαθμό την ψυχική του αντοχή και αυτό έχει ως αποτέλεσμα συχνά να ψεύδεται στην προσπάθειά του να ωραιοποιήσει μία κατάσταση που δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει. επίσης, μπορεί να χρησιμοποηθεί ως ένας τρόπος απενεχοποίησης προκειμένου να μην υποστεί τις συνέπειες, από κάποια πράξη που μπορεί να διέπραξε. Το ψέμα σε αυτές τις περιπτώσεις αποτελεί μια στρατηγική προστασίας. αυτή η στρατηγική συχνά εγκαταλείπεται όταν το παιδί αρχίζει να αποκτά περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και είναι ψυχικά ώριμο να παραδεχτεί και να αποδεχτεί τα λάθη του. Όταν το παιδί εισέρχεται στην σχολική ηλικία (7 ετών και άνω) δημιουργεί σταδιακά ηθική συνείδηση, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι οι πράξεις του έχουν αντίκτυπο στους άλλους και θεωρεί το ψέμα μεμπτό, ακόμα και όταν δεν τιμωρείται. Για αυτό το λόγο περιορίζει τα ψέματαδιότι κατανοεί ότι η ειλικρίνεια είναι απαραίτητη προϋπόθεση για ανάπτυξη σταθερών και υγιών σχέσεων. Άλλος ένας συχνός παράγοντας ο οποίος ωθεί το παιδί να καταφύγει στο ψέμα είναι για να στρέψει την προσοχή των γονιών του. Με αυτό τον τρόπο δοκιμάζει το περιβάλλον επειδή δεν βρίσκει κάποιο άλλο δημιουργικό τρόπο να ασχοληθούν μαζί του. Είναι σημαντικό οι γονείς να διερευνήσουν και να κατανοήσουν τους βαθύτερους λόγους που ώθησαν το παιδί να έχει μια τέτοιου είδους συμπεριφορά. Το παιδί μπορεί να επιλέξει αυτό τον τρόπο στην προσπάθειά του να υποδείξει έμμεσα τα συναισθήματά του. Οι γονείς δεν πρέπει να λησμονούν οτι τα παιδιά δεν έχουν την ίδια ευχέρεια να εκφράζουν τα συναισθήματά τους όπως οι ενήλικες. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο διάλογος μεταξύ γονιού-παιδιού με ηρεμία και διαλλακτικότητα θα ήταν ιδιαίτερα ωφέλιμος. Οι γονείς θα πρέπει να εξηγήσουν στο παιδί τους, ότι το ψέμα δεν είναι θεμιτός τρόπος επικοινωνίας, γιατί κλονίζει την εμπιστοσύνη των άλλων. Τέλος, το ψέμα μπορεί να αποτελεί ένα τρόπο μίμησης. Οι γονείς κάποιες φορές προκειμένου να καλύψουν τις δικές τους αδυναμίες και λάθη μπορούν να πούν κάποιο ψέμα στο παιδί τους. Το παιδί μπορεί να αναπαράγει αυτού του είδους τη συμπεριφορά, αφού αντιλαμβάνεται ότι το ψέμα είναι επιτρεπτό προκειμένου κάποιος να αποφύγει τις ευθύνες. οι γονείς θα πρέπει να ανησυχήσουν για το παιδί τους όταν αντιληφθούν, ότι οι φανταστικές ιστορίες που κατασκευάζει τις βιώνει σαν πραγματικότητα και αδυνατεί να κατανοήσει ότι δεν ισχύουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι γονείς θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν με σοβαρότητα την κατάσταση και να απευθυνθούν σε κάποιο ειδικό ψυχικής υγείας για την περαιτέρω διερεύνηση του προβλήματος.

ΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

-Ταπεινωτικούς χαρακτηρισμούς όπως <<είσαι ψεύτης>> κ.α. Τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί πληγώνουν το παιδί και το κάνουν να να νιώθει ανάξιο.
-Αποφυγή σκληρών και υπερβολικών τιμωριών γιατί συχνά αποφέρουν τα αντίθετα αποτελέσματα. Οι γονείς θα χρειαστεί να κρατήσουν την ψυχραιμία τους και να του εμφυσήσουν την έννοια της υπευθυνότητας. Η αυστηρή τιμωρία δεν ενισχύει τη δημιουργία εσωτερικών μηχανισμών, οι οποίοι είναι απαραίτητοι για τη διαμόρφωση ηθικής συνείδησης.
-Να χάνουν την εμπιστοσύνη στο παιδί τους. Οι γονείς αποτελούν τον καθρέφτη του παιδιού τους. Άν εκείνοι χάσουν την εμπιστοσύνη στο παιδί τους τότε και εκείνο θα πάψει να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στις ικανότητές του.
-Να δέχονται τη συγγνώμη του παιδιού τους. Η συγγνώμη αποτελεί μετάνοια του παιδιού σε αυτό το οποίο έπραξε. Άν οι γονείς την αγνοήσουν ή την χλευάσουν θα ανακόψουν κάθε κίνητρο βελτίωσης του παιδιού.
-Αποφυγή ψεμάτων από τους γονείς. Η χρησιμοποίηση ψέματος από τους γονείς μεταφέρει ασυνείδητα το μήνυμα στο παιδί ότι το ψέμα είναι επιτρεπτό.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Από: «Ψυχολογία των κινήτρων» Α.Κοσταρίδου

«Ανακαλύψτε τον μαθησιακό τύπο του παιδιού σας»,

Μ.Willis και V. Kindle Hodson

Οι βάσεις, για μία αποτελεσματική μάθηση και μελέτη ξεκινούν από το σπίτι. Οι γονείς παίζουν μεγάλο ρόλο στο σωστό ξεκίνημα και την διατήρηση αυτών των βάσεων.

 

  1. Αυξήστε την αυτοπεποίθηση του παιδιού σας ,μεγαλώνοντας τις προσδοκίες σας αργά και σταθερά..
  2. Αξιοποιήστε τα ενδιαφέροντα του για πιο αποτελεσματική μελέτη.
  3. Δημιουργήστε το πρόγραμμα μελέτης και το περιβάλλον σύμφωνα με τις ανάγκες του.
  4. Ενθαρρύνετε οποιαδήποτε μικρή ή μεγάλη προσπάθεια.
  5. Συσχετίστε την μάθηση με την καθημερινή ζωή ( μικροθελήματα ).
  6. Επιβραβεύστε το με κάτι που αγαπάει όταν ολοκληρώσει την μαθησιακή διαδικασία επιτυχώς.
  7. Δώστε έμφαση στις καθημερινές επιτυχίες του όσο μικρές και αν είναι.
  8. Χρησιμοποιήστε εναλλακτικά μέσα μάθησης, όπως εκπαιδευτικό λογισμικό , επιτραπέζια παιχνίδια, εκπαιδευτικά CD & DVD κ.τ.λ.
  9. Εσείς οι ίδιοι οι γονείς πρέπει να είστε πρότυπο προς μίμηση. Είστε το παράδειγμα .Διαβάζετε ένα βιβλίο ή την εφημερίδα, λύστε ένα σταυρόλεξο.
  10. Τονίστε τους τα προσωπικά ανυπολόγιστα πλεονεκτήματα της μάθησης στην καθημερινή ζωή τους.

Διονύσης Αναστασόπουλος

                                                          Μαρίνα Αναστασοπούλου                                                                                                                                                    

       Στο Σχολείο μας θα βρείτε:

 

  • Δεξιότητες ,όχι απλά Γνώση
  • Επιτυχία στις Εξετάσεις
  • Προηγμένη Τεχνολογία
  • Έλεγχος Ποιότητας
  • Μεθοδολογία
  •  

 

 

 images-assets-sections-eimai-gynaika-gynaika-psyxologia-epithimies-goneis-1-300x450

«Όταν οι επιθυμίες μας δεν ταιριάζουν με τα όνειρα του παιδιού μας».

 

«Τώρα που η κόρη μου μπήκε στο πανεπιστήμιο, κάνει την επανάστασή της. Βγάζει όλα τα νεύρα της πάνω μου. Είναι πολύ δύσκολο για εμένα να το αντιμετωπίσω.

 

Της Θεoδοσίας Καραγιάννη, ψυχολόγου

 

Και το χειρότερο; Μου κάνει συνέχεια κριτική και θυμάται ό,τι λάθος έχω κάνει τα προηγούμενα χρόνια. Δε σταματά να μου τονίζει πόσο την πίεζα να κάνει πράγματα που δεν ήθελε. Έπρεπε να περάσουν 18 χρόνια για να καταλάβω ότι, τελικά, η κόρη μου δεν είμαι εγώ…»

Τα παραπάνω λόγια ακούστηκαν από μια μητέρα σε μια ομάδα γονέων. Όλα τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας προβληματίστηκαν. «Πόσο, τελικά, πρέπει να πιέζουμε ένα παιδί να ικανοποιήσει τις επιθυμίες μας; Μήπως η πίεση αυτή θα γυρίσει εναντίον μας κάποια στιγμή;»

Τέτοια είναι τα υγιή ερωτήματα που απασχολούν τους γονείς όλων των ηλικιών.  Πολλές φορές, όμως, δίνουν λάθος απαντήσεις. Πιστεύουν ότι εκείνοι ξέρουν καλύτερα από το παιδί τους ποιο είναι το μέλλον του:

  • «Ο γιος μου θα γίνει και ο πρώτος στο ποδόσφαιρο. Έχω αποφασίσει να τον βάλω σε ομάδα από τώρα για να γίνει αστέρι!» λέει ο μπαμπάς του πεντάχρονου Γιώργου. Ο ίδιος εξηγεί: «Εγώ  δεν ήμουν ποτέ καλός στο ποδόσφαιρο. Ο πατέρας μου δεν ασχολήθηκε ποτέ μ’ εμένα. Άσε που ήμουν χοντρός σαν πεπόνι. Γι’ αυτό θέλω ο Γιώργος να ’ναι αθληταράς!»  ‘Άραγε, αυτός ο πατέρας σκέφτηκε ποτέ αν ο Γιώργος θέλει να γίνει «αστέρι στο ποδόσφαιρο»;
  • «Η κόρη μου πριν πάει  στο δημοτικό ήξερε να διαβάζει και να γράφει άψογα. Αντί να παίζουμε και να χαζολογάμε, παίρναμε βιβλιαράκια με παραμύθια και  τα διαβάζαμε μαζί. Η μικρή πολλές φορές μού ζητούσε να της πω εγώ ένα δικό μου παραμύθι, αλλά εγώ δεν είχα ιδέα. Άλλωστε, αφού ήξερε να διαβάζει, γιατί να της πω εγώ ένα παραμύθι; Τόσα βιβλία είχε!» Αυτά διηγείται η μαμά της Άννας (12 ετών), κι έχουν έντονες συγκρούσεις. Αν και η Άννα έχει άριστη επίδοση και είναι «βιβλιοφάγος», δυσκολεύεται να έχει μια ζεστή και κοντινή σχέση με τη μητέρα της.

 

Όταν η επιθυμία του γονιού συγκρούεται με το όνειρο του παιδιού

Ο γονιός που πιέζει το παιδί να κάνει κάτι που εκείνο δεν επιθυμεί, μάλλον κουράζεται άδικα. Αργά ή γρήγορα, το παιδί θα ανακαλύψει την πραγματική του επιθυμία και θα κάνει κάτι γι’ αυτήν. Τότε υπάρχουν τρεις περιπτώσεις:

  • Το παιδί επαναστατεί και αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει την επιθυμία του γονιού.
  • Το παιδί συμβιβάζεται με την επιθυμία του γονιού, αν και γνωρίζει πως έχει διαφορετικά όνειρα. Τότε, το παιδί θυμώνει με τον εαυτό του που δεν διεκδικεί το όνειρό του. Συνήθως απομακρύνεται συναισθηματικά από τον γονιό.

Το παιδί αλλάζει όνειρα και ταυτίζει την επιθυμία του με εκείνη των γονιών του. Για παράδειγμα, ενώ μπορεί να μην του αρέσει να μάθει βιολί, ενώ οι γονείς θέλουν, τελικά ανακαλύπτει ότι το βιολί τού αρέσει!

 

 

Γιατί οι γονείς δεν ακούνε τις επιθυμίες των παιδιών;

Η απάντηση είναι απλή: γιατί ακούνε πρώτα τις δικές τους επιθυμίες. Έτσι δεν υπάρχει χώρος για να ακουστούν και οι επιθυμίες του παιδιού.

Οι γονείς, συνήθως, επιθυμούν για το παιδί τους:

  • να κάνει κάτι που εκείνοι δεν κατάφεραν να κάνουν («αφού δεν έμαθα χορό, θα μάθει το παιδί μου»),
  • να επαναλάβει και να προεκτείνει αυτό που εκείνοι έκαναν πολύ καλά («αφού έχω ωραίο σώμα, θα πρέπει να έχει και το παιδί μου»),
  • να κάνει κάτι που ήταν επιθυμία του παππού/γιαγιάς κ.λπ. («ο παππούς θέλει να καθίσει το εγγονάκι του όλο το καλοκαίρι στο χωριό, αλλά εκείνο ονειρεύεται παιχνίδια με τους φίλους του στην πόλη. Τι να κάνουμε όμως; Ο παππούς είναι παππούς»),
  • να κάνει κάτι που θα βγάλει εκείνους από τη δύσκολη θέση («αποφάσισα να στείλω το παιδί μου σε δύο κατασκηνωτικές περιόδους, μπας και ησυχάσω λίγο»).

Στην ουσία, οι επιθυμίες των γονιών προέρχονται από κάποιες πιο παιδικές τους ανάγκες. Συνήθως, θέλουν να νιώσουν ότι αξίζουν και ότι είναι καλοί γονείς. Είναι τόσο έντονη αυτή η ανάγκη για αναγνώριση, που ξεχνούν ότι και το παιδί έχει ανάγκη από αναγνώριση.

 

Αναγνωρίζοντας τα όνειρα του παιδιού μας

Το παιδί εισπράττει αγάπη όταν οι γονείς αναγνωρίζουν τις επιθυμίες και τα όνειρά του, και δείχνουν κατανόηση. Φυσικά, δεν χρειάζεται οι γονείς να εκπληρώσουν όλες αυτές τις επιθυμίες. Αυτό που χρειάζεται να κάνουν, είναι:

  • να αναγνωρίσουν ότι το παιδί τους είναι κάτι διαφορετικό από εκείνους. Επομένως, έχει άλλες ανάγκες και επιθυμίες,
  • να ρωτήσουν ευθέως το παιδί τι πραγματικά θέλει να κάνει,
  • να βοηθήσουν το παιδί να αναγνωρίσει τις ανάγκες του μέσα από ερωτήσεις που περιέχουν τις λέξεις πολύ/λίγο. Για παράδειγμα: «Τι σου αρέσει πιο πολύ;/ Τι θα ήθελες πιο πολύ να κάνεις τώρα;/ Τι θα ήθελες να σου λέμε;/ Ποιο πράγμα σου λείπει πιο πολύ τώρα που είμαστε σε διακοπές;»,
  • να θυμηθούν πόσο θύμωναν εκείνοι ως παιδιά όταν οι δικοί τους γονείς δεν αφουγκράζονταν τα όνειρά τους,
  • να παρατηρούν το παιδί τους, ώστε να βλέπουν τα έμφυτα ταλέντα του και τις πραγματικές του δυνατότητες,
  • να βοηθούν το παιδί να κατανοήσει πότε ένα όνειρό του μπορεί να πραγματοποιηθεί και πότε όχι,
  • να αγαπήσουν το παιδί τους όπως είναι και όχι όπως θα ήθελαν να είναι.

Κάνουμε όνειρα για το παιδί με το παιδί

Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από μια οικογένεια ενωμένη, όπου ονειρεύονται όλοι μαζί για το μέλλον. Ας δώσουμε, λοιπόν, χώρο στο παιδί να εκφράσει τις επιθυμίες του, ας συζητήσουμε γι’ αυτές και τότε θα δούμε να ανοίγεται μπροστά μας αυτό που έχουμε όλοι ονειρευτεί: ζεστασιά και αποδοχή…

 

Γιατί οι γονείς δεν ακούνε τις επιθυμίες των παιδιών;

Η απάντηση είναι απλή: γιατί ακούνε πρώτα τις δικές τους επιθυμίες. Έτσι δεν υπάρχει χώρος για να ακουστούν και οι επιθυμίες του παιδιού.

Οι γονείς, συνήθως, επιθυμούν για το παιδί τους:

  • να κάνει κάτι που εκείνοι δεν κατάφεραν να κάνουν («αφού δεν έμαθα χορό, θα μάθει το παιδί μου»),
  • να επαναλάβει και να προεκτείνει αυτό που εκείνοι έκαναν πολύ καλά («αφού έχω ωραίο σώμα, θα πρέπει να έχει και το παιδί μου»),
  • να κάνει κάτι που ήταν επιθυμία του παππού/γιαγιάς κ.λπ. («ο παππούς θέλει να καθίσει το εγγονάκι του όλο το καλοκαίρι στο χωριό, αλλά εκείνο ονειρεύεται παιχνίδια με τους φίλους του στην πόλη. Τι να κάνουμε όμως; Ο παππούς είναι παππούς»),
  • να κάνει κάτι που θα βγάλει εκείνους από τη δύσκολη θέση («αποφάσισα να στείλω το παιδί μου σε δύο κατασκηνωτικές περιόδους, μπας και ησυχάσω λίγο»).

Στην ουσία, οι επιθυμίες των γονιών προέρχονται από κάποιες πιο παιδικές τους ανάγκες. Συνήθως, θέλουν να νιώσουν ότι αξίζουν και ότι είναι καλοί γονείς. Είναι τόσο έντονη αυτή η ανάγκη για αναγνώριση, που ξεχνούν ότι και το παιδί έχει ανάγκη από αναγνώριση.

 

Αναγνωρίζοντας τα όνειρα του παιδιού μας

Το παιδί εισπράττει αγάπη όταν οι γονείς αναγνωρίζουν τις επιθυμίες και τα όνειρά του, και δείχνουν κατανόηση. Φυσικά, δεν χρειάζεται οι γονείς να εκπληρώσουν όλες αυτές τις επιθυμίες. Αυτό που χρειάζεται να κάνουν, είναι:

  • να αναγνωρίσουν ότι το παιδί τους είναι κάτι διαφορετικό από εκείνους. Επομένως, έχει άλλες ανάγκες και επιθυμίες,
  • να ρωτήσουν ευθέως το παιδί τι πραγματικά θέλει να κάνει,
  • να βοηθήσουν το παιδί να αναγνωρίσει τις ανάγκες του μέσα από ερωτήσεις που περιέχουν τις λέξεις πολύ/λίγο. Για παράδειγμα: «Τι σου αρέσει πιο πολύ;/ Τι θα ήθελες πιο πολύ να κάνεις τώρα;/ Τι θα ήθελες να σου λέμε;/ Ποιο πράγμα σου λείπει πιο πολύ τώρα που είμαστε σε διακοπές;»,
  • να θυμηθούν πόσο θύμωναν εκείνοι ως παιδιά όταν οι δικοί τους γονείς δεν αφουγκράζονταν τα όνειρά τους,
  • να παρατηρούν το παιδί τους, ώστε να βλέπουν τα έμφυτα ταλέντα του και τις πραγματικές του δυνατότητες,
  • να βοηθούν το παιδί να κατανοήσει πότε ένα όνειρό του μπορεί να πραγματοποιηθεί και πότε όχι,
  • να αγαπήσουν το παιδί τους όπως είναι και όχι όπως θα ήθελαν να είναι.

Κάνουμε όνειρα για το παιδί με το παιδί

Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από μια οικογένεια ενωμένη, όπου ονειρεύονται όλοι μαζί για το μέλλον. Ας δώσουμε, λοιπόν, χώρο στο παιδί να εκφράσει τις επιθυμίες του, ας συζητήσουμε γι’ αυτές και τότε θα δούμε να ανοίγεται μπροστά μας αυτό που έχουμε όλοι ονειρευτεί: ζεστασιά και αποδοχή…